Na 2 jaar contact te hebben gehad via email, whatsapp en Zoom kan Joëlle eindelijk fysiek de mensen ontmoeten en de locaties bezoeken. Hieronder haar “persoonlijk” reisverslag wat we met haar toestemming met jullie delen. De bijgevoegde foto’s zijn impressies van wat ontspanning en reizen.
We hebben een supergoede reis gehad, zijn soepel door alle douanechecks gerold (ondanks de bloembollen in mijn koffer) en kwamen midden in de nacht aan. Buiten gekomen bleken een stuk of twintig (!) blije mensen ons op te wachten. Ze gooiden bloemblaadjes op ons en hingen bloemenkransen om onze nek . En dat om 3 u snachts! Toen we in de auto naar het hotel gingen bleek dat ze zelfs een politie auto hadden geregeld die ons vooruitging. (Zodat we ons echte VIPs zouden voelen). Luid toeterend bij elke bocht stuurde hij iedereen opzij zodat wij door konden. Ondanks dat het half vier snacht is, zien we mensen zitten kletsen buiten, winkels open etc. Het is dan ook wel aangenamer met 25 C dan overdag.
De volgende ochtend waren we uitgenodigd bij een kerkdienst. Omdat het gebouw te klein is, hebben ze een tent gekocht (door cvp gesponsord). Die staat op een veld temidden van afval en loslopende koeien. Wat een andere wereld!
We kregen Pakistaanse jurken, de mensen waarderen enorm als je die draagt. En ze zijn ook echt prachtig. Alle vrouwen dragen van die prachtige kleurrijke jurken, hoe arm ze ook zijn. In de kerkdienst zou ik het liefste achteraan schuiven en toekijken, maar we moesten vooraan tegenover de mensen zitten, op stoelen, terwijl iedereen op de grond zat. Ik vond het prachtig om de enthousiasme te zien bij de mannen, vrouwen en kinderen, ze zingen met hun hele hart en reageren enthousiast tijdens de preek.
Er was een pastor te gast die in het gevaarlijke Noorden werkt, dichtbij Afghanistan. Hij kreeg een brommer, die hij hard nodig heeft om de afgelegen dorpen te bereiken daar in de bergen. Het is gevaarlijk werk. Naast alle kleurrijke kleding zien we ook de armoede, bijv in jongetje van vijf jaar waarvan zijn ene oog helemaal troebel is door staar en mensen waarvan het gebit erg slecht is.
Na de dienst heeft de pastor ons getrakteerd op een lunch in een enorme shoppingmall. Daar komen alleen de echt rijken. (Hij dacht vast, ze komen uit t westen dus houden vast van merken en shoppen). En omdat alles in Pakistan tijd kost, was het daarna alweer half vijf toen we bij het hotel aankwamen, waar we even wat gemiste slaap terugpakken.
Gisteren hebben we twee van onze scholen bezocht. Ik kende scholen van de foto’s en de teachers van de video meetings die ik heb gehad dus het was geweldig om ze eindelijk te ontmoeten. Ik was voorbereid op de grote ontvangst die erbij hoort als je ze bezoekt en wist dat ik het of me heen moet laten komen dat dit in hun cultuur gebruikelijk is , en ze hun dankbaarheid graag willen tonen. En dat hebben we geweten. Zijn gister drie keer door een soort erehaag moeten lopen waar we met rozenblaadjes werden bestrooid, bloemenkransen om krijgen, cadeautjes krijgen. Maar het meest prachtige is al de kinderen die dansten of in het engels teots iets opzeiden. Allemaal met hun mooiste kleren aan en o zo schattig.
Afgelopen jaar hebben we geïnvesteerd in de leerkrachten; ze hebben veel beter Engels geleerd en geven meer op creatieve manieren les. En dat was goed te merken de kinderen zongen bijv. Engelse liedjes. De voertaal op de scholen is nu Engels en dat is best bijzonder. En teachers te geven aan dat het goed gaat. De kinderen komen echt uit een hele arme omgeving daarom geven we ze een keer per week een warme maaltijd. Het is geweldig om te weten dat deze scholen voor hen alle verschil maken en voor hun families ook.
Bij de tweede school hebben we ook kort twee families ontmoet die vorig jaar zijn vrijgekocht uit slavernij (baksteen fabriek), drie studenten waarvan we de studie betalen en een meneer die we een riksja hebben gegeven voor inkomen. Wat ben ik dankbaar om zo concreet verschil te kunnen maken voor mensen. Ik had t allemaal gezien op de foto en ontmoet ze nu.
De verhalen die je hoort zijn hartbrekend soms, het leven is hier heel hard, op steun vd overheid hoef je niet te rekenen
.’s Avonds waren we te gast bij je vrouwenbijeenkomst (kerkdienst speciaal voor vrouwen hebben ze elke maand, deze was speciaal voor mij geregeld ) en daarna met de pastor en zijn vrouw gegeten in hun huis. Ik heb voor t eerst (en in t Engels) gepreekt en dat ging goed!
We zijn allebei onder de indruk van de vriendelijkheid vd mensen. Natuurlijk is een groot deel omdat wij de stichting vertegenwoordigen, maar er is ook heel veel oprechte vriendelijkheid, complimenten, interesse.
Gisteren waren we op 2 uur rijden buiten de grote stad. daar op het platteland wonen 300 christelijke families. er is geen school. Een van de inwoners is naar Amerika gevlucht en steunt nu het dorp , hij heeft een kerk laten bouwen. Ze hebben ons benaderd om te vragen of hij hier een school willen stichten. Dat gaan we binnenkort doen. En daarom hebben we ze gisteren bezocht.
bij aankomst stonden alle kinderen die straks bij ons naar school gaan al op ons te wachten. We kregen te horen dat in hun dorpje nog nooit ever een buitenlander was geweest. en dat was de merken, want ze vonden het heel bijzonder. vooral Julia met haar blauwe ogen. De mensen waren zo super blij en terwijl we praten en door-vroegen gingen we wel begrijpen waarom.
We ontmoetten drie lokale vrouwen die we als leerkracht gaan aanstellen. We spraken de pastor van de kerk. Ik vroeg hem naar zijn kinderen; zijn zoon gaat nu naar een Islamitische Basisschool. Hij vertelt dat het daar heel streng is , en omdat deze jongen Christen is wordt hij nog strenger behandeld. Hij zal nooit hoge cijfers krijgen en hij wordt soms geslagen (met een stok op zijn rug). Ze leren arabisch en stukken uit de koran. Kun je je voorstellen hoe blij ze zijn dat wij deze school gaan starten en dat ik vertel dat wij een positieve benadering hebben.
80% van de kinderen gaat nu niet naar school en dat ze straks wel kunnen lezen en schrijven maakt alle verschil ook voor de financiële toekomst van de families.
We hebben even door het dorpje gelopen en gezien hoe eenvoudig de mensen leven met een open riool kleine huisjes, een koe, weinig spullen. De kinderen zijn ondervoed. Wij voelen ons een beetje bezwaard om een huisje te bezoeken , alsof je hun armoede komt bekijken. maar zij voelen zich zó vereerd dat we heel even een paar minuten bij hen binnenstappen.
Julia had wel foto’s van zichzelf kunnen uitdelen zo populair was ze daar.
Gisteren hebben we eerst 4,5 u in de auto gezeten om een klein schooltje te bezoeken waar we over benaderd waren. Ik had al gehoord over hoe eenvoudig het is maar ik ben er toch van geschrokken en enorm van onder de indruk. Zeven leraren geven hier les aan meer dan 150 kinderen, en ze hebben werkelijk helemaal niks. Het zijn allemaal arme christenen. De lokale pastor is deze school gestart.
De ruimte is denk ik een oude stal ( dat kon je nog ruiken) en omdat er veel te weinig ruimte is zitten de kinderen heel dicht op elkaar; meerdere klassen tegen elkaar aan, waardoor de kinderen die achteraan zitten echt moeite moeten doen om hun leraar te verstaan omdat ze de andere leraar ook kunnen verstaan. Twee weken geleden hebben we al geld gestuurd voor wc’s en voor whiteboards. Kun je je voorstellen dat ze niet eens whiteboards hadden en toch de kinderen hebben leren lezen en schrijven in twee talen. Er waren weinig boeken en maar een paar kinderen hadden een schrift. In die schriften hebben we gezien dat ze zowel Urdu als Engels kunnen schrijven. Ik was echt om de indruk van de toewijding en de inzet van de leraren waardoor deze kinderen zoveel hebben geleerd. Het niveau van Onderwijs was zoveel hoger dan ik had verwacht in deze omstandigheden.
Ik heb wat verteld over Nederland en ik kon merken dat de grote kinderen mij konden verstaan , iets terugzeggen vonden ze nog wat te spannend.
Een leraar is opgeleid in it . Hij is dus computer leraar maar hij heeft zelf geen computer en de school natuurlijk ook niet.
Hij vertelde dat de grote jongens van ongeveer 15 jaar ’s morgens naar school komen en ’s middags en ’s avonds werken.
We hebben met deze leraren gepraat en we konden ze zo goed nieuws vertellen we gaan hennes salaris geven we gaan een school bouwen we gaan boeken voor ze kopen en uniformen en de kinderen krijgen één keer per week een maaltijd. De mensen lieten hun emoties niet zien, bedankten ons vriendelijk , maar ik stel me zo voor dat ze gefeest hebben tot diep in de nacht.
Hierna hebben we een Christelijk Centrum bezocht wat mede opgericht is door een Nederlandse vrouw die we kennen. Het staat op het platteland in een dorpje waar het niet veilig is voor christenen. Ze hebben een Christelijke basisschool een naaiscentrum voor arme jonge vrouwen en nog wat dingen. De meeste kinderen en jonge vrouwen zijn moslim en ze horen daar elke dag over Gods liefde. De schoolleider vertelde dat ze onlangs nog een bedreiging hebben gekregen van een organisatie vergelijkbaar met de Taliban. Er is daar ook een bijbelschool voor kerkplanters, die hebben wij kort ontmoet en even toe gesproken het zijn jonge mannen die in een kleine dorp kerken planten wat gevaarlijk werk kan zijn. Ook dit was heel indrukwekkend en maakt je nederig. Concreet was de vraag aan ons of konden investeren in naaimachines en stof, en dat gaan we doen. Het centrum hoopt orders te kunnen krijgen voor productie van kleding handdoeken en beddengoed en zo de arme vrouwen aan werk te kunnen helpen dat ze in hun eigen huis kunnen doen.
Het was een lange dag met heel veel in de auto zitten maar ik heb heel veel van het platteland van Pakistan kunnen zien en dat vond ik heel mooi.
Vandaag zouden we eigenlijk de hele nacht (8u) rijden om onze school in de woestijn te bezoeken. Maar dit ging niet door omdat het momenteel te onveilig is voor buitenlanders on daar te zijn, zelfs als je alleen maar autorijdt.
De leerkrachten vonden het zo jammer dat we niet kwamen, dat ze vroegen of zij dañ met de nachtbus naar ons mochten komen om mij te ontmoeten. Ik ken hen een klein beetje van de teachers training waar ik online bij was en gesproken heb.
Ik vond het nogal wat dat ze speciaal voor mij wilden komen. Ik voelde me daar echt bezwaard over maar zij drongen aan.
Uiteindelijk was het heel goed dat we elkaar hierdoor echt een paar uur hebben kunnen spreken, wat anders nooit gekund zou hebben.
Ik wist al van de armoede en extreem eenvoudige omstandigheden waar zij en de kinderen in leven. Wat ik niet wist is dat de kinderen allemaal uit hindoe families komen. Hun stam is de marwari, dat is in India de laagste kaste, de ‘onaanraakbaren’. De leerkrachten behoren zelf niet tot die stam, zij willen deze kinderen graag de leren over de liefde van Jezus. Dat is hun grootste verlangen. Ze proberen te helpen waar ze kunnen, ook door medische hulp te geven.
We hebben vandaag ook een arme wijk bezocht waar een pastor woont met zijn vrouw en dochter. Op de bovenverdieping van hun huis hebben ze een kleine schoenatelier en sinds 6 weken ook een naai-opleidingscentrum én een schooltje.
Wij zaten beneden thee te drinken en met de pastor hierover te praten. Toen we na een uurtje naar boven gingen bleek dat daar wel 50 mensen ons opwachten! Ik was zo verbaasd want ik had hen helemaal niet gehoord. De kinderen die hier les krijgen komen uit arme gezinnen. Ook de kinderen uit gezinnen die we vrijkopen uit slavernij (bricklin) komen hier. Hun moeders volgen hier naar de naailessen. Ze hadden een jurk voor mij willen naaien en hebben errder om mijn maten gevraagd. Helaas, omdat alle stof hier in lappen van 4 mtr wordt verkocht, was er geen lap te vinden voor mij, te klein.
Ik keek er naar uit om de twee gezinnen te ontmoeten waar wij zelf (met geld v verkoop v ons huis) voor hebben betaald om vrij te kopen. Zie foto s. De vaders hebben een riksja van ons gekregen, waar wij een rutje in mochten (moesten) maken. Ik had op die zandwegen liever gelopen vanweyalle kuilen, masr goed. Ook heb ik vijf gezinnen ontmoet die we binnenkort gaan vrijkopen . (Dit vraagt voorbereiding zoals werk en huisvesting zoeken).
Heel bijzonder. Een jonge man uit de buurt wilde graag zijn verhaal vertellen. Hij heeft een opleiding en was daarom savonds een schooltje gestart voor tieners. Maar hij werd tegengewerkt (geïntimideerd) door moslims en moest daarom stoppen. Ze legden me uit dat de pastor die wij vandaag ontmoetten hier minder kans op heeft, omdat mensen zien dat hij rijke vrienden heeft (wij dus) is hij minder kwetsbaar.
Savonds hebben we toeristisch gedaan, gegeten op de rooftop bij de oude moskee en ford. Dat was onze enige toeristische moment, maar eerlijk gezegd is er hier ook weinig moois dat je als bezoeker wilt zien.
Morgen al weer de laatste dag!
Vandaag stonden er twee openingen van Water Drinking Plants op de planning. We installeren 4x per jaar een schoonwaterbron op plekken waar veel arme mensen (christenen) wonen. De opening is natuurlijk een feest. Daar horen feestelijke hoeden bij (eigenlijk voor bruid en bruidegom) , veel rozenblaadjes en dankgebeden. Het water is zo schoon dat wij als buitenstaanders het ook kunnen drinken. En vind je het spandoek niet geweldig?
We hebben mensen thuis bezocht en toen we langs rijstvelden liepen waar mensen aan het oogsten waren, hebben wij het ook even geprobeerd. De armoede is best moeilijk om te zien. Terwijl we langs de baksteenfabrieken kwamen zagen we jonge kinderen aan het werk (zie foto). Nu weer onderweg naar huis!
